ଆଜିର କୁଶଳୀ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀ ହିଁ ଆସନ୍ତାକାଲିର ସମୃଦ୍ଧ ଓଡ଼ିଶା ନିର୍ମାତା
ଜାତୀୟ ଶିକ୍ଷା ନୀତି ୨୦୨୦ ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଏକ ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସୂତ୍ରପାତ କରିଛି। ଓଡ଼ିଶା ଭଳି ଏକ କଳା, ସଂସ୍କୃତି ଓ ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟରେ ଏହି ନୀତିର ସଫଳତା ପାଇଁ ଏକ ବାସ୍ତବବାଦୀ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ଆଭିମୁଖ୍ୟର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ଶିକ୍ଷାର ମୂଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ କେବଳ ପରୀକ୍ଷା ପାସ୍ କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ଜଣେ ଛାତ୍ରର ସାମଗ୍ରିକ ବିକାଶ କରିବା। ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଆମ ରାଜ୍ୟରେ ଶିକ୍ଷାର ଭିତ୍ତିଭୂମିକୁ ମଜଭୁତ କରିବାକୁ ହେଲେ ପ୍ରାକ୍-ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତରରୁ ହିଁ ମାତୃଭାଷାକୁ ଶିକ୍ଷାଦାନର ମୁଖ୍ୟ ମାଧ୍ୟମ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ। ବିଶେଷକରି ଆମ ରାଜ୍ୟର ଆଦିବାସୀ ବହୁଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ପିଲାମାନେ ନିଜ ନିଜର ଆଞ୍ଚଳିକ ଭାଷାରେ ପାଠ ପଢ଼ିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସୃଜନଶୀଳତା ଓ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ପ୍ରଖର ହୋଇପାରିବ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ ହେଉଛି ବୈଷୟିକ ତଥା ବୃତ୍ତିଗତ ଶିକ୍ଷା। ଓଡ଼ିଶାର ପାରମ୍ପରିକ ହସ୍ତଶିଳ୍ପ, କୃଷି ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନର ଆଧୁନିକ ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟାକୁ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ସାମିଲ କଲେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ ହୋଇପାରିବେ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଛାତ୍ର ଶ୍ରେଣୀଗୃହର ଥିଓରୀ ସହିତ ବାସ୍ତବ ଜୀବନର କୌଶଳ ଶିଖିବ, ସେତେବେଳେ ଶିକ୍ଷା ଅଧିକ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ଏଥିପାଇଁ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ନୂତନ ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ କରିବା ଏବଂ ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ଡିଜିଟାଲ୍ ଭିତ୍ତିଭୂମିର ସୁଦୃଢ଼ୀକରଣ କରିବା ଏକାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। “ବାସ୍ତବରେ, ଜାତୀୟ ଶିକ୍ଷା ନୀତି ୨୦୨୦ କେବଳ ଏକ ସରକାରୀ ଦଲିଲ୍ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆମ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ିର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାକାର କରିବାର ଏକ ସଶକ୍ତ ମାଧ୍ୟମ। ଓଡ଼ିଶାର ଜଣେ ସଚେତନ ନାଗରିକ ଭାବେ ମୋର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଯେ, ଯଦି ଆମେ ଶିକ୍ଷା ସହିତ ସଂସ୍କାର, ମାତୃଭାଷା ସହିତ ମମତା ଏବଂ କୌଶଳ ସହିତ କର୍ମନିପୁଣତାର ସମନ୍ୱୟ ରକ୍ଷା କରିପାରିବା, ତେବେ ହିଁ ଏହି ନୀତିର ପ୍ରକୃତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ ହେବ। ଏହାକୁ ଏକ ଜନଆନ୍ଦୋଳନରେ ପରିଣତ କରିବା ଆଜିର ସମୟର ଆହ୍ୱାନ। ଯେଉଁଦିନ ଆମ ରାଜ୍ୟର ଶେଷ ସୀମାରେ ଥିବା ଗାଁର ପିଲାଟିଏ ମଧ୍ୟ ନିଜ ମାତୃଭାଷାରେ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରି ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ ହେବାର ସାହସ ସଞ୍ଚୟ କରିବ, ସେଦିନ ହିଁ ଓଡ଼ିଶାର ଶିକ୍ଷା ଆକାଶରେ ଏକ ନୂତନ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଘଟିବ। ଏହି ମିଳିତ ପ୍ରୟାସ ହିଁ ଆମ ରାଜ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱ ଦରବାରରେ ଏକ ଜ୍ଞାନଭିତ୍ତିକ ସମାଜ ଭାବେ ଗୌରବାନ୍ୱିତ କରିବ।”
ଡ଼. ଅନିଲ ପ୍ରସାଦ ସାହୁ ସହକାରୀ ଶିକ୍ଷକ, ରୁପ୍ରାରୋଡ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ
ନର୍ଲା, କଳାହାଣ୍ଡି
